Unha favorita personal…
A glosa non pode nacer. Pois quer beber.
Calar veraz.
A calma audaz.
Xa só a galerna golpea. Galopa o mar.
Xa o sal che proe.
O gnomon roe.
Un grolo máis dun sol glotón. Non tes galón.
Nin outro honor.
Excepto morrer ó solpor.
Do poemario «A Serea da Lama».
Un libro cativo.
Unhas verbas miúdas.
Unha funda de tinta
para unha lingua de ferro.
Fonte da costa baixa,
auga da escura terra,
a túa branda codia
sabe a isa promesa
dun mundo transparente
feita en verbas espesas.
Fonte de caño ruín,
¡berce da miña mesa!
que, co golpear do ferro,
como arrolo da serea,
trae a perdición ós ollos
cando a preguiza esperta.
Túa alma é clara e fría,
cheira a metas e a penas
que nesta, a túa pía,
baleirou a xente da aldea.
Túa carne é crúa pel,
¡sabe a metal e a festa!
cando unha moza agarda
sentadiña nas pedras.
Tumba de pedra verde,
cadaleito da serea,
camposanto que gardas
preguntas nunca feitas,
onde conta as miserias
a xente desta terra.
Axoúxere oxidado
para o laio da doncela,
sepulcro dos amores,
¡orixe da nosa aldea!.
Fonte da alta terra xen,
tumba de toda pena,
berce desta riqueza,
garante do noso ben.
¡Cando beber me vexas
non llo digas a ninguén!.
Do poemario «A Serea da Lama»
Wer mit Ungeheuern kämpft, mag zusehn, dass er nicht dabei zum Ungeheuer wird. Und wenn du lange in einen Abgrund blickst, blickt der Abgrund auch in dich hinein
Also Gesprach Zarathustra.
¡Noche de otoño cualquiera!
en su charco de ensueño,
entre un mar de tierra seca.
¡ Lánguidos juncos sin carne
portan tu lecho de piedra!.
Con su luz ya mortecina
la luna aguarda a tu vera
y empapa sus mustios rayos
en la hiel de tus hiedras.
Tu mano rasga el silencio
tejido en horas de espera,
sus hilos de angustia atoran
la rueca de tu vereda.
Tu lana la esquila un sastre
que con tu desnudez medra.
¡Corta un retazo de noche!
¡Que nadie vea tus penas!,
entiérralas y que abonen
tus cepos de madreselva.
¡Tú eres agua estancada
hijo de la primavera!
Agua que sólo ha de correr
cuando, un otoño cualquiera
tus manos marchitas y yermas
no puedan parar la marea
de los golpes que erosionen
a tu corazón de piedra,
y ese tu cuerpo desnudo
se precipite a la tierra.
Las gotas de tu memoria,
¡ lluvia de eterna vergüenza!,
levantada por un niño
cuando la infancia comienza.
Unha cativa moi pícara,
de tan pícara madura,
xogaba cunha bolboreta,
refén saída da cuna,
batendo con vanas ás, leda
no berce da amargura.
E canto a hora máis se chega
de voltar á casa súa,
el un anaco máis aumenta,
ela o tempo máis apura,
batendo cos pés nas flores
sobor feridas sen cura,
namentres na casa agarda
unha presenza futura.
Pois é por lembranzas pasadas
que o medo sempre perdura.
Pois é unha memoria do porvir
o que a bolboreta atura:
Paxaro que no lar espreita
cegando a súa cordura,
quitando do paxaro o rapaz
que lle ofrecía molura.
¡Afía o seu pico pensando
nunha pícara feitura!.
Palabras para Julia 
Debe estar conectado para enviar un comentario.